آه ای ایرانم،

ای مرز پر گزند دلیرانم،

دور ز تو آرامم و نیک می دانم،

که من ایرانی،

سده هاست آرامگهی نیک ندارم؛

گر چه در آغوشت آرام ندارم اما،

آه ای ایرانم،

ای مرز پر گزند دلیرانم،

دور ز تو آرامم و باز در آتش، تو را خواهانم؛

آه ای ایرانم،

ای تشنه خاک خراب آبادم،

ماتم کده ای و غم سرای و مرهم نه غم،

دور ز تو آرامم و باز در آتش، تو را خواهانم !

                                    ( بهنام اوحدی ،هندوستان ،گوا ، 8/1/1389 )